27 December 2015

Story of Hameed

Here you can read the letter Hameed wrote to his fellow citizens from Antwerp. At the end you will find the original letter.

Feel free to send him a mail via this link, adding ‘Hameed’ as subject.

‘De emigratie van een journalist, van de dood naar het onbekende.

Mijn naam is Hamid, ik ben een journalist uit Bagdad. Ik ben getrouwd en heb een tweeling. Door mijn werk en door mijn pen ben ik verschillende keren bedreigd geweest, zelfs met de dood. Vandaar mijn intentie om te verhuizen van een land met palmbomen naar een onbekende bestemming.

Mijn varende gedachten gaan door de golvende zee zonder kapitein. In mijn hand een kompas met een wijzer naar het westen, maar zonder adres. Ik heb indertijd besloten om een droomland uit te kiezen, waar mensenrechten zijn, een land dat rijk is aan kunst en cultuur. Het land van de schrijver Charlie de Koster en Emille Verhaeren en de kunstenaar Robinz Wahergene en de acteur Van Damme. Kortom België.

De eindbestemming van de pen van een journalist zonder inkt en papier.

Zonder respect in het bos (van Irak), dat wordt geregeerd door monsters zonder wetten en medeleven. Tot God richt ik me en bid ik dat dat ik herenigd word met mijn familie, onder de hemel van dit mooie land dat bekend staat om zijn vriendelijke en behulpzame mensen. De geschiedenis leert ons dat België  al sinds 1914 mensen verwelkomt die onrecht zijn aangedaan.

Moge God dit land zegenen.

Daarom heb ik besloten om de zee der doden over te steken, de zee van Turkije naar Griekenland. Na 2 uur  zonk de boot waarin ook veel vrouwen en jonge kinderen zaten. Toen ik hun gehuil hoorde, heb ik de shahada uit gesproken (geloofsbelijdenis ‘ik geloof in Allah de Enige en dat Mohammed zijn laatste profeet is’). Na uren ronddobberen bevonden we ons nog steeds tussen de 2 blauwe plekken (= hemel en zee, nvdr).

Daarna werden we door Griekse vissers gered. Van de 65 mensen bleven er nog maar 10 over.

Gelukkig zat ik bij de overlevenden… en kon ik verderreizen naar de laatste strohalm, België. Te voet stapte ik tot mijn tenen bloedden, ik had dorst en honger en sliep buiten.

Afgezien heb ik, afgezien van de pijn. Ik voelde me hopeloos en angstig en hoopte wel 1000 maal op de dood, maar omwille van mijn gezin heb ik me sterk gehouden en maakte ik mijn weg af en stapte ik tussen de bergen en de bossen tijdens donkere nachten onder het geluid van de joelende wind.

En toen ben ik aangekomen (dankzij Allah).

Ik heb alles gevonden waar ik van droomde hier in België. Ik spreek niet enkel over geld en al het mooie en de aantrekkelijke natuur,… maar over veiligheid, veiligheid en nog eens veiligheid  en over het respect voor de mensheid.

Tranende ogen van verdriet en geluk in één, heb ik. Ik ben gelukkig omdat ik mijn droom bereikt heb en dat ik het overleefd heb, maar tegelijk ben ik verdrietig omdat ik mijn gezin kwijt ben. Ik wens dat ze met mij deze vreugde zouden kunnen delen die mij het leven waard is.

Ik ben vader zonder gezin… vader zonder kinderen…

Gevoelens branden vanbinnen als ik foto’s van mijn kinderen zie. Dag na dag groeien ze, maar ik ben er niet bij (bij de eerste tandjes, eerste stapjes, eerste woordjes).

Hopelijk kan ik in de toekomst een veilig leven leiden met mijn gezin zonder moorden of ontvoeringen.  Ik hoop  dat ik mijn kinderen kan zien opgroeien zonder angst en te moeten vrezen voor het onbekende…

Ik vraag jullie om een gebed voor het herenigen met mijn gezin.

Mijn dank en respect aan het Belgische volk dat zo hulpvaardig is geweest voor mij en de andere vluchtelingen.

Hameed

 

Letter of Hameed 1Letter of Hameed 2