20 December 2015

Story of Abdirahman

Here you can read the Dutch translation of the letter Abdirahman wrote to his fellow citizens from Antwerp. At the end you will find his original letter.

Feel free to send him a mail via this link, adding ‘Abdirahman’ as subject.

‘Beste inwoner van België,

Ik weet dat de toevloed van vluchtelingen naar België bij jullie een negatief beeld creëert. Ik weet dat jullie misschien denken dat jullie nationale economie in elkaar valt als gevolg van de lasten van vluchtelingen. Ik weet dat jullie misschien denken dat vroeg of laat jullie lieflijke land in een “niemandsland” zal veranderen. Ik weet wat jullie misschien denken te weten via de sociale media, maar jullie weten misschien niet wat ik weet. Daarom, en om te vermijden dat jullie alleen op basis van mijn uiterlijk zouden oordelen, zal ik jullie mijn verhaal vertellen. Deze tekst vertaalt mijn diepste gevoelens.

Ik ben 26 jaar, heb de Somalische nationaliteit en ben een gelukkig getrouwde man met 3 kinderen. Ik ben geboren en opgegroeid ten tijde van een burgeroorlog. In mijn land is er de laatste decennia geen enkele regering of wet geweest. Sinds ik geboren ben, is er geen dag zonder een levensbedreigend risico voorbijgegaan. Maar ondanks het gevaar dat om de hoek loerde zou ik uit mezelf nooit beslist hebben om te migreren. Ik had een even gelukkig leven zoals jullie hier in België, alhoewel de levensstandaard anders was. Ik was een jonge handelaar met een eigen winkel in een klein dorp. Het dorp stond onder de controle van Al Shabaab, één van de meest beruchte terroristische organisaties ter wereld.

Op een dag maakte ik een fout die mijn leven zou overhoop gooien. Ik bedroog mijn vrouw met een andere vrouw. De Al Shabaab strijders betrapten mij toen ik bij haar sliep. Ik werd gevangen genomen, gefolterd en schuldig bevonden aan overspel. Ik werd ter dood veroordeeld. Ik aanvaardde mijn dood omdat ik ontrouw was geweest, maar de manier waarop ik zou gedood worden kon ik niet aanvaarden. Dit zou niet met een geweer of een mes of door een dodelijke injectie gebeuren, nee ik zou gestenigd worden door een publiek, waar mijn kinderen en familieleden deel van moesten uitmaken. Ik verkies binnen de minuut te sterven in plaats van een langzame dood te moeten ondergaan. Ik besloot te ontsnappen en al vluchtend te sterven.  Ik was ten dode opgeschreven.

Ik dank God dat het me lukte te ontsnappen. Het gevaar van een reis zonder voedsel en water is echt wel levensbedreigend. Ik kwam via Ethiopië in Soedan. Ik wandelde zonder eten door de langste woestijn op aarde (Soedan-Lybië). Mensen stierven uitgehongerd voor mijn ogen. Ik stak de Middellandse zee over met een 12 meter lange boot. Ik stond op de rand van de dood. Als de boot door het minste onevenwicht uit balans was geraakt, zou dat zo de dood van 200 migranten hebben veroorzaakt. Ik strandde in Italië en arriveerde daarna in dit grootse land: België.

Nu voel ik me veilig, hier in België. Ik voel me ook geen ‘migrant’, dat is niet de juiste term, ik voel me eerder een ‘man op zoek naar veiligheid’. En veiligheid, dat vond ik hier in België.

Ik wil u er ook graag aan herinneren dat de vluchtelingen een economische bijdrage zullen leveren: belastingen op ons loon, goedkope human resources en culturele diversiteit.

Dit was mijn verhaal. Laat mij jouw verhaal horen, inwoner uit België. Ik waardeer het dat de Belgische regering en zijn bevolking zo gastvrij voor ons zijn en dat ze hun hart voor ons openen.

Groeten,

Abdirahman

letter from Abdirahman p1 letter from Abdirahman p2